தமிழ் | తెలుగు

» ஆன்மீக கதைகள் » படகோட்டி

படகோட்டி

ஸ்ரீ ராமனை உலகமே அறியும் எனும்படி அவன் மகிமை, பெருமை எங்கும் பரவியிருந்தது.  ராமன் காட்டிற்கு செல்லும்போது சீதை, க்ஷ்மணனும் செல்கிறார்கள். கங்கை நதியைக் கடந்து அக்கரைக்கு செல்ல வேண்டும். அப்போதுதான் முதன்முதலாக குகன் ராமனை பார்க்கிறான். ராமனைப் பற்றி சகல வியங்களும் அவனுக்கு தெரியும். நாட்டை இழந்து தன் முன்னே மரவுரி ரித்து நிற்கும் ராமனை காணமுடியாமல் அவன்  கண்களில் கண்ணீர் வருகிறது. என்னால் உனக்கு என்ன உதவி செய்ய முடியும் ராமா? என பக்தியோடு கேட்கிறான். கங்கையை கடந்து அக்கரைக்கு செல்ல வேண்டும் என்று ராமர் கூறுகிறார். அப்போது ஒரு படகு யாரையோ இறக்கி விட்டுவிட்டு புறப்பட தயாராகிறது. ஓடக்காரனான கேவத் என்பவனை அணுகி, உன் படகை இங்கே கொண்டு வா என்று கூறினான். படகு மெதுவாக அவர்களை நெருங்கி வருகிறது. ஓடக்காரனிடம் இதோ நிற்கிறார்களே யார் தெரியுமா? அயோத்தி மஹாராஜாவான ராமர், அவர் மனைவி சீதாதேவி ராணி, அவருடைய சகோதரன் லக்ஷ்மணன். இவர்களை அக்கரைக்கு கொண்டு சேர் என குகன் வேண்டுகிறான்.

கேவத் என்பவன் தினமும் காலையில் எழுந்திருக்கும்போதும், இரவில் உறங்குவதற்கு முன்பும் ராம நாமம் சொல்பவன். ஐயா குகனே, நான் இவர்களை கங்கையின் மறுகரைக்கு கொண்டு சேர்க்கிறேன். ஆனால் முதலில் இந்த ராமரின் கால்களை நன்றாக கழுவி விடவேண்டுமே. தூசு தும்பு இருக்கக்கூடாது என வேண்டுகிறார். ஓ அவருக்கு பாத பூஜையா, அதை பின்பு மறுகரையில் இறக்கி விடும்போது வைத்துக்கொள் என்றான் குகன். கேவத்தோ, இல்லை ஐயா, என் படகில் ஏறுவதற்கு முன்னால்தான் அதை செய்ய வேண்டும் என்றான். குகனின் கண்களோ கோபத்தில் சிவந்தது. இந்த கேவத்திற்கு என்ன பிடிவாதம்? கேவத் இதை கவனித்துவிட்டு நேராக ராமனை வணங்கி சொல்கிறான். மஹாராஜா, நான் ஒரு ஏழை ஓடக்காரன். இந்த பழைய சிறிய ஓடம்தான் எனக்கு ஜீவனோபாயம். இதில் கிடைக்கும் சிறிய வருமானம் என் மனைவியையும், என்னையும் வாழ வைக்கிறது. என்னிடம் வேறு படகு கிடையாது. இன்னொன்று வாங்க வசதியும் இல்லை. ஏன் இவ்வாறு பேசுகிறாய் என ராமன் கேட்டதற்கு, எனக்கு உங்களை பற்றி தெரியும். உங்களுடைய காலிலுள்ள தூசி பட்டால் போதும். கல்லும்கூட பெண்ணாகும். அவ்வாறு உங்களுடைய கால் தூசி பட்டு என்னுடைய படகும் ஒரு பெண்ணானால் நான் அவளை எப்படி காப்பாற்றுவேன், என்னுடைய படகை பெண்ணுக்கு ஆசைப்பட்டு யாராவது திருடிவிட்டால் என்னுடைய படகு காணாமல் போய்விடுமே! அந்த ஆபத்து என்னுடைய படகிற்கு வரக்கூடாது என்பதற்காகத்தான் நீங்கள் என்னுடைய படகில் கால்வைக்கும் முன்பே உங்கள் கால்களை தூசியில்லாமல் முதலில் கழுவ ஆசைப்பட்டு கேட்டுக்கொண்டேன். என்னையும், என் படகையும் நீங்கள்தான் ரட்சிக்க வேண்டும் என கேவத் வேண்டுகிறான். ராமர், சீதை, க்ஷ்மணன், குகன் அனைவரும் கேவத்தின் எளிமை, பக்தி, சமயோசிதம் ஆகியவற்றை ரசித்து மனமார ஆசீர்வாதம் செய்து மகிழ்கிறார்கள்.

கேவத் தனது வஸ்திரத்தால் ஸ்ரீ ராமரின் பாதங்களை துளியும் தூசியில்லாமல் துடைக்கிறான். பின் அவர்களை கங்கை நதியின் மறுகரையில் கொண்டு சேர்க்கிறான். அவர்கள் மறுகரைக்கு சென்று சேர்ந்ததும், ராமர் பாதங்களை தனது உள்ளங்கையில் முதலில் வைத்துவிட்டு இறங்க வேண்டும் என சொல்கிறான். எல்லோரையும் படகிலிருந்து கரை இறக்குகிறான். சீதாதேவி மன நிறைவோடு தனது மோதிரம் ஒன்றை கழற்றி ராமனிடம்: இதை கேவத்துக்கு பரிசாக கொடுங்கள் என கூறுகிறாள். அதற்கு கேவத்தோ ஸ்ரீ ராமனுக்கும், உங்களுக்கும் சேவை செய்ய பரிசாக வாங்கினால் என் புண்ணியம் குறைந்து விடும் என கூறி பரிசை ஏற்க மறுக்கிறான். அதற்கு ராமனோ, எங்களை படகில் ஏற்றி, கங்கையை கடக்க செய்ததற்கு கூலியாக ஏற்றுக்கொள் என சிரித்துக்கொண்டே அந்த மோதிரத்தை கேவத்திடம் நீட்டுகிறார். உடனே கேவத்தோ நான் பரிசாகவாவது ஏற்றுக்கொண்டிருப்பேன். நிச்சயம் கூலி வாங்க மாட்டேன் என்கிறான். ஏன் கூலி வாங்க மாட்டாய் என ராமர் கேட்டதற்கு, தொழில் விசுவாசம் ஐயா என்கிறான். ஒரு நாவிதன் மற்றொரு நாவிதனுக்கு சேவை செய்யும்போது கூலி வாங்க மாட்டான். துணி வெளுப்பவனும் அப்படித்தான். நாம் இருவருமே ஓடக்காரர்கள், படகோட்டிகள். நான் ஒரு கரையிலிருந்து இந்த நீரை மட்டும் கடக்க உதவும் ஓடக்காரன். நீங்களோ எல்லோரையும் ஜனன, மரண துன்பங்களிலிருந்து இந்த சம்சார கடலிலிருந்து கரை சேர்க்கும் தாரக ராமன். நான் சிறிய படகோட்டி, நீங்களோ பெரிய படகோட்டி. தொழில் ஒன்றுதானே. என்னையும் இந்த சம்சார சாகரத்தை கடக்க உதவி செய்து உங்கள் கணக்கை நேர்செய்து கொள்ளுங்கள். என்னை நீங்கள் சோதிக்கிறீர்கள் என்று ராமனின் காலில் விழுந்து கேவத் வணங்கினான்.

———✡✡✡✡✡✡———-

Filed under: ஆன்மீக கதைகள்